കവിത     @വിഷാദ മരം ഞാൻ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ വൃഷമായി മാറി. നിറയെ പച്ചപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്ന കാലമുണ്ടായിരുന്നു . അന്ന് എൻറെ ചില്ലകളിൽ വന്നിരുന്ന ഇണക്കിടുകൾ പറഞ്ഞു നീയില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല  നിൻറെ പ്രണയം എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്നു ഒന്നും ചെയ്യുവാൻ കഴിയുന്നില്ല. ദാഹം മൂത്ത് പ്രണയിച്ചു പിന്നെ സ്വാർത്ഥത കടിഞ്ഞാൺ ഇട്ടു നിർത്തിയപ്പോൾ വിഷാദം ഉള്ളിലേക്ക് വന്നു നീ ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല  എന്ന വരികൾ ആവർത്തിച്ചു ഉണക്കൽ ഒരു തുടർക്കഥയല്ല കഷ്ടപ്പാടിൽ ഉണങ്ങും.  വിട്ടുകൊടുക്കലിൽ ഉണങ്ങും.  വേരിൽ വളം ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു . പക്ഷേ ഉള്ളിലെ ഉണക്കൽ പുറകോട്ട് വലിച്ചു . ചിത്രങ്ങൾക്കൊന്നും  ഭംഗിയില്ല എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ട തേങ്ങലുകൾ മാത്രം ഉള്ളിലൊതുക്കി വീണ്ടും ജലം വലിക്കാൻ നോക്കി. അപ്പോഴും എങ്ങനെ എന്ന് ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി. പിന്നീട് ഒരിക്കൽ അതേ  ഇണക്കിളികൾ ചില്ലയിൽ വന്നിരുന്നു  പറഞ്ഞു നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത് ? നീ ഇല്ലെങ്കിലും തണൽ നൽകുന്ന ആയിരങ്ങൾ എത്തും. കാലം എല്ലാം മറക്കും . എവിടെയോ വായിച്ചു മൂക്കിൽ കയ്യിട്ടാൽ മറവി വരുമെന്ന് ശരിയാ മറക്കണം എല്ലാം. ഓർക്കണം ചിലത് .  എന്നാലു...